Luba Blum-Bielicka

Gdzieś między Nowolipiem , a Solidarności

W naiwność osoby przyjezdnej (pochodzę bowiem z Biłgoraja) sądziłam, że bez większego problemu odnajdę dom Luby Blum-Bielickiej, albo chociaż jakiś ślad po jego istnieniu. Miałam adres,  mapę z internetu, aparat w ręku… i  śmiało wyruszyłam na spotkanie z historią.

Przechodząc obok przystanku autobusowego spotykałam dwie starsze Panie. Przekonana o tym, że nikt  nie może znać lepiej historii Muranowa, niż owe zacne wiekiem Panie, zapytałam:

– Przepraszam, gdzie znajdę ulicę Mylną?

– Miłą?

– Nie, Mylną.

– Nie ma takiej.

– Ale przecież mam tu na mapie…

– Nie ma i już…

Nie poddałam się jednak tak łatwo, niestrudzenie przemierzałam kolejne ulice: Anielewicza, Zamenhofa, Nowolipki, Nowolipie … hm gdzieś tu powinna być Mylna, jest Kościół Ewangelicko – Reformowany  przy al. Solidarności ( dawna ulica Leszno) , ale niestety Mylnej 9 nie było…

Cóż, świat który chciałam znaleźć nie istnieje, zniknął ponad 60 lat temu. Na szczęście zostały jeszcze wspomnienia. Tak krótka nota będzie wspomnieniem o pewnej kobiecie – Lubie Blum-Bielickiej, mieszkańce Muranowa. Kobiecie, która dla współczesnych może być przykładem: życiowej zaradności, odwagi,  altruizmu, spełnienia zawodowego i przede wszystkim spełnienia w wymiarze społecznym.

Tuż przed wybuchem wojny Luba Blum-Bielicka wiodła spokojne życie mieszkając wraz mężem Abraszem Blumem oraz dwójką dzieci Wiktorią i Aleksandrem pod adresem Mylna 9. W tym czasie była już wicedyrektorką Szkoły Pielęgniarstwa przy Szpitalu Starozakonnych na „Czystem”. Luba pochodziła z Wilna, urodziła się tam w 1905 roku, w ortodoksyjnej żydowskiej rodzinie (miała dziewięcioro rodzeństwa). W czasie swojej gimnazjalnej edukacji poznała swojego przyszłego męża Abrasza Bluma, a także rozpoczęła działalność w Bund, początkowo w Zunkunft- młodzieżowym odłamie Bund’u. W 1925 roku ukończyła Szkołę Pielęgniarstwa, tą samą, której później została wicedyrektorem.

W 1939 roku nadszedł czas wojny. Luba przejeła funkcję dyrektora szkoły. Po utworzeniu getta (02.10.1940) dzięki  jej staraniom Szkoła Pielęgniarstwa została przeniesiona w jego obręb  na róg ulicy Mariańskiej i Pańskiej. Stała się Żydowską Szkołą Pielęgniarek –  jedyną placówką oświatową w getcie, na którą zgodzili się Niemcy. Szkoła miała wówczas około 60 uczennic, jedną z nich była Alina Margolis, późniejsza żona Marka Edelmana.

W czasie Wielkiej Akcji Wysiedleńczej (lipiec 1942) uczennice szkoły wraz z Lubą i jej dziećmi  trafiły na Umschlagplatz, skąd miały być deportowane. Na szczęście, część z nich udało się uratować (miały legitymacje o zatrudnieniu). Luba uratowała natomiast swoje dzieci przemycając je ambulansem.  Szkoła została przeniesiona na ul. Gęsią 33. Jednak, nie długo potem Niemcy ostatecznie się z nią rozprawili. W czasie Akcji Styczniowej ( 1943)  zajeli budynek i brutalnie zamordowali pacjentów wraz z personelem. Lubie z dziećmi udało się uratować dzięki kryjówce w piwnicy.

Dostrzegając brak jakichkolwiek szans na przeżycie w getcie Luba Blum ukryła swoje dzieci po „aryjskiej stronie”. Sama też opuściła getto tuż przed wybuchem powstania. Jej mąż, Abrasza Blum- czołowy działacz Bundu w getcie został by współorganizować walkę z Niemcami. Udało mu się uciec z getta kanałami po upadku powstania, niestety  wkrótce po tym został pojmany i zamordowany przez gestapo.

Lubie Blum-Bielickiej udało się przetrwać wojnę, do jej zakończenia ukrywała swoją tożsamość wraz z córką Wiktorią posługując się fałszywymi dokumentami.  Jej syn Aleksander natomiast ukrywał się pod zmienioną tożsamością u polskiej rodziny w Warszawie. Po zakończeniu wojny wszyscy ponownie się połączyli.

Od 1944 roku Centralny Komitet Żydów w Polsce tworzył domy dziecka dla osieroconych żydowskich dzieci. W 1945 stworzył taki dom w Otwocku i zatrudnił jako dyrektorkę Lube Blum- Bielicką. Mieszkało tam około 130 dzieci. Dom zamknięto w 1949 roku, najczęstszym powodem zamknięcia było to, że łączono je z polskimi ośrodkami.

Luba Blum-Bielicka wróciła wówczas do Warszawy i została dyrektorką Szkoły Pielęgniarskiej nr 3.  Otrzymała ona liczne nagrody za swoją pełną poświęcenia prace jako pielęgniarka i dyrektor szkoły.  Najbardziej prestiżową nagrodą był jednak medal – the Florence Nightingale Medal, który otrzymała w 1965 roku od Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża.

Luba Blum-Bielicka zmarła w 1973 roku, została pochowana w alei głównej Cmentarza Żydowskiego przy ulicy Okopowej w Warszawie ( kwatera 12, rząd 4).

                                                                                                                                          

    Izabela Syta

 

 

 

Fotografie:

Luba Blum z mężem: http://www1.yadvashem.org/yv/en/exhibitions/otwock/staff_blum.asp

Uczennice gettowej szkoły pielęgniarstwa:  http://warszawa.gazeta.pl/warszawa/51,89378,5253738.html?i=2

Wychowawczynie Domu Dziecka w Otwocku (Luba Blum druga od lewej): http://collections.yadvashem.org/photosarchive/en-us/90634.html

Szkoła Pielęgniarstwa na rogu Mariańskiej i Pańskiej: http://www.sztetl.org.pl/pl/article/warszawa/13,miejsca-martyrologii/3553,szkola-pielegniarstwa-przy-ul-marianskiej-1/

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s